"Moniś...
Piszę do Ciebie, bo nie chcę kończyć tej znajomości w głupi sposób. Ale... czy naprawdę musimy?
Wiesz... Czuję coś do Ciebie. To raczej normalne. Chyba nie byłym człowiekiem, gdybym czegoś do Ciebie nie czuł. Ale to nie jest miłość. Na początku była ekscytacja, fascynacja. Miałaś piękne (...). Potem nasza pierwsza rozmowa na gg, smsy... Było cudownie. Ale niestety z czasem nasze wzajemne uczucie zaczęło słabnąć. I zdaję sobie sprawę, że przeze mnie. Nie potrafię tego wytłumaczyć.
Co czuję teraz? Nie umiem tego nazwać. Może zawód? To skończyło się tak szybko. Trochę żal...
Zraniłem Cię. Ty potrzebowałaś wsparcia, a ja Cię po prostu zraniłem. Jestem potworem. A może po prostu nie potrafię Ci pomóc? Choć bardzo chciałbym. Opiekuję się teraz pewną dziewczyną. Kosztuje mnie to wiele wysiłku, nerwów. Czasem brak mi sił. Ale nie poddaję się. Ja nigdy się nie poddaję. Zawsze walczę do końca.
Dlatego chcę Ci powiedzieć, że o Ciebie też chcę walczyć. Pozwól mi naprawić swój błąd. Chcę, by było jak dawniej. Wiem, że tak może być. Jeśli się postaram. Postaram się. Nie chcę tego kończyć. Na pewno nie teraz. Nie mogę zostawić Cię samej. Jesteś cudowną kobietą, wspaniałym człowiekiem. Nie zasługujesz na cierpienie. A na pewno nie z mojego powodu. Pozwól mi naprawić wszystko. Pozwól mi chociaż spróbować. Daj mi szansę. Proszę o szansę. Ostatnią."
Nie ma niczego piękniejszego, niż to co przeczytały moje oczy.
To był styczeń.
Dałam szanse...wiem, że teraz była ona nie potrzebna.
Ale dałam, inaczej nie mogłam.
Jest teraz jak jest.
Jest dziwnie, źle.
Mimo to, mi i tak na Tobie zależy.
I nadal nie wiem dlaczego tak jest?
